De vloek van Osama

In de proloog verteld Rudi Vranckx reeds dat het niet zijn bedoeling is om het zoveelste boek te schrijven over mogelijke complottheorieën. Dit doet hij inderdaad niet en dat is leuk, want geef nu toe, hoeveel boeken zijn er daar al niet van op de markt verschenen, en we zullen de waarheid daarover toch nooit te weten komen. Wel valt het mij op dat er een paar eigenaardigheden in het boek voordoen waardoor je toch kan afleiden dat niet alles koosjer is en dat Amerika toch sterke banden heeft met de Arabische wereld.

In het boek zelf verteld hij hoe de gewone bevolking in de Arabische wereld afziet van tien jaar oorlog. Er vallen duizenden onschuldige slachtoffers en slechts af en toe wordt er een terrorist geraakt.
Hij verteld ook vooral hoe zijn onderdrukt worden door hun eigen corrupte regime.

Ik vind het persoonlijk prachtig hoe hij zijn eigen angst soms beschrijft. Journalisten en Westerlingen zijn nu eenmaal niet meer zo geliefd in de Arabische wereld.

Vervolgens krijgen we een beeld van de extremisten zelf. Hij gaat met hem praten en toen was ik toch wel verwondert over hoe zeker deze mensen zijn dat zij het juiste doen.

In zijn epiloog sluit Rudi Vranckx af. Hierin stelt hij grofweg de vraag wie de oorlog nu eigenlijk wint en besluit daarin dat niemand hem wint. Ik ben het daar volledig mee eens. Er zijn alleen slachtoffers gevallen en geen van de partijen heeft uiteindelijk bereikt wat hij wou. Hij vestigt de hoop nu op de jongeren die de Arabische lente aan de gang hebben gebracht. En laten we hopen dat zij verandering kunnen brengen, zodat de gewone burger een beter leven krijgt in de Arabische wereld.

Ik vind het zelf een prachtig boek en bovendien zeer leerrijk. Ik vind het echt knap dat elke kant van het verhaal zijn bijdrage krijgt aan het boek. Je krijgt slachtoffers, extremisten Amerikanen, mannen, vrouwen, jongeren en ouderen aan het woord.

Ik vind het een aanrader voor iedereen !