Artikel

Ik zou het liefst willen verdwijnen

Ik zou het liefst willen verdwijnen

Geplaatst op: 14 januari 2011 door kellyfrancis

Onderwerpen:

Naar aanleiding van gedichtendag en de gedichtjes die hierop geplaatst worden wil ik mijn nieuwste gedicht aan jullie voorstellen.

Verlegenheid in woorden

Net zoals zovele mensen ben ik verlegen. Als er te veel onbekenden in 1 ruimte zijn vind ik het vaak moeilijk om sociaal te doen. Het is ten op zich te van een aantal jaren geleden al een stuk verbeterd, maar volledig weg gaan zal het waarschijnlijk nooit. Voor al wie zich in dit gedicht herkent: je bent niet alleen. Voor al wie zich hier niet in herkent: wees blij en geniet van al je bijeenkomsten.

Ik zou het liefst willen verdwijnen,
Verschuilen achter de menigte,
Niets worden gevraagd,
Niet moeten antwoorden.

Iedereen lacht en praat,
Maakt plezier,
Concentreert zich op de ander,
Maar ik concentreer me op mezelf.

Mijn handen worden klam,
Mijn benen beginnen te trillen,
Mijn hoofd begint te gloeien,
Mijn maag keert zich om.

Niemand ziet het,
Maar diep vanbinnen is een stem,
Een stem die antwoorden bedenkt,
Een stem die graag naar buiten wil komen.

Na een tijdje raap ik m’ n moed bij elkaar,
Schraap mijn kurkdroge keel nog een keer
En spreek de woorden uit,
Die in werkelijkheid toch niet zo goed klinken.

Op het einde van de avond wordt het steeds leuker,
Mensen gaan naar huis en zeggen gedag,
Ik weet dat het einde nabij is
En spreek een woord van afscheid uit dat steeds goed klinkt.

Thuis ben ik weer mezelf,
Geniet van de stilte en denk na over de avond.
Ik besef dat mijn innerlijke stem toch niet die persoon is,
Die ik iedere dag weer hoor.

Wens je te reageren op dit bericht? Schrijf je nu in!

13 Reacties

MoniqueP

7 februari 2012 om 11:54

Klopt, ik verstopte me vroeger achter mijn lange haar .

Myriam1886

7 februari 2012 om 11:52

ja,ik zie dat nu ook bij mijn kleinkind,willen meedoen maar niet durven,faalangst en verlegenheid,maar dat is iets dat je moet aanleren stilletjesaan door de jaren zal je leren voor je zelf op te komen,ik heb dat ook ervaren,vele verlegen kinderen en mensen blijken zo leuk te zijn en zo veel te vertellen te hebben,maar ja,die haantjes de voorste die gooien altijd roet in het eten,blijven oefenen,je zeker niet afzonderen en de boel zo een beetje afkijken kan ook best leuk zijn,je hoeft niet altijd sociaal en uitgelaten te zijn en het is ook niet erg eens een flater te begaan

-Charlotte-

23 januari 2011 om 16:54

Ben zelf ook heel verlegen en hou me in groep altijd op de achtergrond... Het leven is zo niet altijd even simpel! Maar ik ga binnekort een curcus in assertiviteit volgen, hopen dat dit wat kan helpen.

mutafa3683

21 januari 2011 om 03:13

ben ook verlegen man wie kan me helpen 0489548301

kellyfrancis

15 januari 2011 om 20:43

En wat vinden jullie van het gedicht?

flouwer

15 januari 2011 om 13:23

dat gevoel ken ik ook ,ik voel mij altijd teveel .

niekolken

15 januari 2011 om 07:57

je hebt gelijk,dat heb ik ook niet graag

Edwina

15 januari 2011 om 06:23

Ik begrijp je heel heel goed,ik blijf ook het liefste op de achtergrond!

appeltaart

14 januari 2011 om 22:50

Ik blijf het liefst van al op de achtergrond en in 'groep' zou ik liefst van al' in rook opgaan'...Ik haat het om in de belangstelling te staan en zal dan ook alles doen om dat te vermijden. Vroeger was ik zeer verlegen en werd heel vaak uitgelachen en gepest. Dat is gelukkig 'beter' geworden maar ik voel me, ondanks mijn leeftijd,nog steeds onzeker in een groep.

fier1761

14 januari 2011 om 22:29

Er bestaat een verschil in wegkwijnen of de verlegenheid voorbij of gewoon verlegen zijn omdat de ander zo onbeschoft en respectloos is . Dat laatste maakt mij wel verlegen in een natuurlijke aard van mijn eigenheid . Met leugenaars heb ik geen enkel één gevoel en krijg ik een kleurtje in zijn of haar plaats maar weet diep vanbinnen zo ben ik dan weer niet . een leugenaar in je gehele zijn moet erg zijn . ieder woord een leugen , iedere dag een leugendag . niks ik zou willen dus liever verlegen ben

muizemiep

14 januari 2011 om 21:29

ik was vroeger ook zo verlegen, durfde niet voor een klas te staan bij een spreekbeurt of zo. Ik werd dan helemaal rood en kreeg geen woord meer gezegd, gevolg een nul op mijn spreekbeurt en de hele klas maar lachen. Toen ik 16 was vond mijn moeder dat ik eens moest proberen om een cursus te volgen. Ik koos om monitrice te worden bij de ziekenkas om zo mee op vakantie te gaan met kleine kinderen. In het begin durfde ik natuurlijk niks te zeggen op die cursus; maar ze hadden het zelf door wat het probleem was; in kleine groepjes moesten we dingen proberen en vertellen, dat lukte me wel. Langzaamaan is daardoor het vertrouwen gegroeid en nu heb ik zelfs geen moeite om met micro voor een volle zaal te staan en een uiteenzetting over iets te geven voor mijn werk. ik wens alle verlegen mensen dat ze de juiste personen tegen komen die hen helpen om open te bloeien en van niemand meer 'schrik' te hebben...

snoepertje

14 januari 2011 om 20:40

ik was op school zo verlegen,en ben nu een tateraar 1é klas!begin maar met hier regelmatig op ;yunomi te schrijven,zo ontstaan hier vaak boodschappen!