Kunnen dieren de aanwezigheid van een overledene voelen?

The ghost whisperer...jullie kennen dit programma misschien wel. Zou het kunnen dat mensen en dieren de aanwezigheid van een overledene kunnen voelen of zelfs zien?

Ik heb nooit echt stilgestaan bij leven na de dood ofzo, maar sinds mijn mama gestorven is ben ik er wel over beginnen nadenken.

Het begon toen mama nog in het funerarium opgebaard lag. Ik heb toen lang met de mevrouw van het funerarium gepraat om mijn verdriet te ventileren.
Zij vertelde mij dat als je ervan uit gaat, dood is dood, dat het dan veel moeilijker is om je verdriet te aanvaarden en een plaats te geven. En ik moet haar gelijk geven.

De foto en de urne van mijn mama staat bij mij thuis en onze hond kan echt minutenlang blijven staren naar die foto. Het klinkt misschien stom, maar het is alsof hij mijn mama ziet.
Nu vertelde mijn zus onlangs dat haar jongste zoon (die een paar dagen na het overlijden van ons mama geboren is) ook zo van die momenten heeft, waar hij echt naar die foto staart alsof hij echt iets ziet.

Zou het kunnen dat kleine kinderen en dieren zulke dingen kunnen waarnemen? Of toch op zijn minst een aanwezigheid voelen?

Het geeft mij eigenlijk wel een warm gevoel, mocht het allemaal waar zijn, dat mijn mama toch altijd dicht bij mij is.

24 Reacties

lynneke
lynneke
17 juli 2012 om 15:54
Ik heb zelf het gevoel dat mijn papa bij mij is....en dat is een zeer fijn gevoel...
Violetje
Violetje
9 juli 2012 om 16:39
bedankt allemaal voor jullie mening hierover! Zowel zij die erin geloven en zij die er niet in geloven. Aan de meeste van jullie reacties merk ik toch dat er toch wel "iets" moet zijn wat dieren en kinderen kunnen aanvoelen.
Blackrose
Blackrose
5 juli 2012 om 23:40
Een concreet antwoord kunnen we daar niet op geven, maar zelf geloof ik wel dat het zou kunnen. Ook dat er iets is na de dood, vooral na het lezen van Raymond Moody's laatste boek : een blik in de eeuwigheid. Niet zomaar een schrijver-fantaisist, maar iemand die en wetenschappelijk in het leven staat (arts) en tevens fylosoof. Zeker de moeite om het boek eens te huren of te kopen. Het interessante aan de ervaringen (waaronder ook eigen ervaringen) is dat ze vaak gaan over wat verschillende mensen beleefd hebben op het zelfde moment tijdens het overlijden van één persoon. Let wel op met mensen die beweren dat ze contact kunnen leggen met overleden personen. Ik beweer niet dat dit onmogelijk is, maar er zitten veel kwakzalvers tussen die misbruik maken van anderen hun verdriet en er rijk van worden op de koop toe. Sterkte met het verwerken van het verlies van je moeder.
Violetje
Violetje
9 juli 2012 om 16:39

bedankt voor de tip over het boek, ik ga het zeker en vast lezen!

mariette7548
mariette7548
4 juli 2012 om 22:41
IK GELOOF WEL DAT MIJN HONDJE NAAR MIJ GEZONDEN IS DOOR MIJN OVERLEDEN ZOON , SINDS HIJ BIJ MIJ IS GAAT HET EEN STUK BETER MET MIJ,TOEN WE HEM GINGEN HALEN WAREN WE PER ONGELUK BIJ DE VERKEERDE KENNEL EN ZIJN WE TOCH MAAR EVEN GAAN KIJKEN EN DAAR STOND ONZE KLEINE DEUGNIETµ!!! BEDANKT TOM
wenreg
wenreg
4 juli 2012 om 20:52
mijn vader was al een paar jaren ziek en zat daardoor ook altijd thuis, ik heb toen ik ging samenwonen daarom ook mijn hondje bij hem gelaten zodat hij toch steeds gezelschap had en zijn zinnen kon verzetten doorer mee te gaan wandelen. Op het tijdstip dat mijn vader gestorven is , heeft onze hond verschrikkelijk beginnen blaffen en janken, terwijl mijn vader 30km verder in palliatief center is gestorven. Dus ik denk zeker dat dieren zoiets aanvoelen.
remco1216
remco1216
4 juli 2012 om 13:58
Toen mijn vader uitgestrooit is,heb ik zijn hond Falco meegenomen,hij was verschrikkelijk nerveus totdat mijn vader zijn assen wegvlogen toen werd hij helemaal rustig en draaide zich om en wou naar huis,daar is hij voor mijn paps zijne zetel gaan liggen en dat was zijn vaste plaats tot hij stierf!! Raar maar waar!!!!
Erika Bekaert
Erika Bekaert
4 juli 2012 om 13:22
Ik heb eens in een boek van de bibliotheek gelezen, dat kinderen tot de leeftijd van ongeveer 7 jaar, paranormaal zijn. Bij sommige mensen blijft die gevoeligheid als ze opgroeien, maar bij de meeste mensen verdwijnt die gave. Hoe het is bij dieren, weet ik niet. Daar heb ik nog niet zo veel over gelezen. Ik heb ook nooit een huisdier gehad.
mietie
mietie
4 juli 2012 om 13:02
Toen er jaren geleden 's nachts hier in ons landje een lichte aardbeving was, was ons hondje de ganse nacht uitzonderlijk zeer onrustig. De lichte aardschok was voorbij en het diertje is in zijn mandje gekropen en was de rest van de nacht stil. Toen er in het appartementsgebouw bij mijn dochter een persoon tijdens zijn slaap overleden was, was ook haar hondje aan het janken, dus ik geloof er zeker in.
Erika Bekaert
Erika Bekaert
4 juli 2012 om 13:16

Ik ben dan misschien geen hond, maar als er een aardbeving op komst is, dan voel ik dat ook. Als ik iemand de hand schud, die kort daarna zal sterven, dan heb ik daar een voorgevoel van. In het begin zijn dat vreemde gewaarwordingen, maar je leert daar mee leven.

Bellemie
Bellemie
4 juli 2012 om 12:23
dieren hebben misschien wel een zintuig dat mensen niet hebben. Ik heb het boek "Oscar" van David Dosa gelezen, over een kat die in een tehuis voor demente bejaarden lijkt aan te voelen wanneer iemand gaat sterven en bij die persoon op bed gaat liggen tot hij/zij overleden is.
Heidi03
Heidi03
4 juli 2012 om 08:05
Ik geloof er niet in. Dieren kunnen wel emoties van ons aanvoelen. Of we verdrietig zijn, gelukkig,.... Maar leven na de dood, daar geloof ik niet in. Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen overtuiging. En blijkbaar geeft het jou een rust en helpt het bij het verwerken van je verdriet. Dat is goed. Ik wens je nog veel sterkte.
SASKIA1970
SASKIA1970
3 juli 2012 om 21:52
sinds de dood van mijn man kan onze hond ook wel eens raar doen. Hij was het gewoon van in zijn bench te slapen en zou nooit uit zijn eigen wil naar boven gegaan zijn . Nu krijg ik hem er nog met moeite in lukt het me toch dan begint hij rond een uur of 5 het uur dat mijn man naar zijn werk vertrok, onrustig. Ik laat hem er dan uit en dan spurt hij naar boven.Ook vind ik hem nu ook dikwijls op ons bed op mijn man zijn plaatsje en zit hij ook zo te staren. Nu zijn wij er hier thuis wel allemaal erg mee bezig met het spirituele maar ikzelf heb nog niets waar genomen.
Amethist
Amethist
3 juli 2012 om 21:41
Onze hond kan ook soms minutenlang naar een bepaald punt in de woonkamer staan staren en kwispelt met haar staart alsof ze iemand herkent....raar hé...maar ik geloof er wel in dat er meer is tussen hemel en aarde...
virus
virus
3 juli 2012 om 20:57
Ik denk ook wel dat er zoiets bestaat, ik hoop het altans.
mirella1149
mirella1149
3 juli 2012 om 19:49
zou best wel eens kunnen, maar weet het ook niet zeker.
baloubeke
baloubeke
3 juli 2012 om 19:39
ik geloof er in ,toby kan soms minuten lang naar een plek staren en soms blaft hij of kwispelt. heel raar !!maar ik ben er van overtuigd dat mijn ouders hier nog altijd zijn
Ria.B
Ria.B
3 juli 2012 om 19:37
Zou mss. best wel kunnen,ik hoop het toch.
marieke 45
marieke 45
3 juli 2012 om 19:15
zou best mogelijk kunnen zijn denk ik.
christaa-
christaa-
3 juli 2012 om 19:14
ja eigenlijk ben ik daar wel zo goed als zeker van
carina9510
carina9510
3 juli 2012 om 18:22
ja dat zou wel fijn zijn!
Marie-Therese89...
Marie-Therese89...
3 juli 2012 om 16:45
Ja dieren voelen heel vlug aan dat er een dierbaare weg is.En die kunnen het zelfde treuren als een mens maar op een ander manier.En als mens moet je er ook kunnen in geloven dat er na de dood nog iets is.Mijn vader is 20 jaar geleden en mijn moeder 15 jaar geleden overleden.Ik praat nog alle dagen tegen hen via hun foto.Heb ik problemen vraag ik soms hoe zouden jullie dat oplossen.En de oplossing komt van zelfs.Maar het is hoe je ingesteld bent,want de ene goloogt er in en de andere niet.Maar dat moet ieder voor zich uitmaken.
Monique4114
Monique4114
3 juli 2012 om 16:07
Ik begrijp wat je bedoelt. Toen mijn zoontje nog heel klein was, kon hij soms langs me door staren naar de deuropening van zijn kamertje. Bijna alsof daar dan iemand stond. En toen hij groter werd en leerde praten is hij een keer tegen mij beginnen vertellen over "granny" die zo'n lieve mevrouw was en leuke leidjes kende. "Granny" was de naam van de achterkleinkinderen voor mijn oma. Ze stierf 2 jaar voordat mijn zoontje geboren werd.
Kreeftje
Kreeftje
3 juli 2012 om 22:58

Wat mooi!

Log je in om te reageren! Nog geen lid? Klik hier!

Lees ook!

Nomineer dit artikel voor een Kudos!

   
Log in en nomineer

Gerelateerde artikelen