Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn

Ongelukkige jeugd

Het minste wat je over de Britse succesauteur Jeanette Winterson kan zeggen, is dat ze niet echt een gelukkige jeugd gehad heeft. In haar debuutroman 'Sinaasappels zijn niet de enige vruchten' gaf ze al een inkijk in de gruwelijkheden die haar moeder haar aandeed. In 'Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn?' geeft ze zich helemaal bloot. Ze beschrijft haar vroegste jeugd, de breuk met haar adoptieouders en de zoektocht naar haar echte moeder. Hoewel het verhaal intriest is, slaagt Winterson er in om positief te blijven en de lezer zelfs geregeld te doen lachen met haar gevatte beschouwingen.

Het verhaal

Winterson werd als baby afgestaan en kwam in een adoptiegezin terecht waar een godsdienstfanate de plak zwaaide. In plaats van haar dochter liefde te geven, maakte ze haar het hoofd dol met waanzin en depressieve gedachten.

Om de pijn te verzachten, trok de jonge Jeanette naar de bibliotheek waar ze boeken van Engelse auteurs en masse en in alfabetische volgorde verslond. Thuis waren boeken verboden en verborg ze ze noodgedwongen onder haar matras. Het wordt grappig wanneer Winterson vertelt dat haar matras na verloop van tijd omhoog begon te komen zodat ze algauw dichter bij het plafond sliep dan bij de vloer.

De titel verwijst naar de reactie van haar moeder toen duidelijk was dat Jeanette op vrouwen viel en niet wou breken met haar vriendin omdat die haar gelukkig maakte.

Op het einde van het boek maakt Winterson plots een sprong van 25 jaar naar haar recente zoektocht naar haar biologische moeder.

Een ontroerend en onthutsend verhaal!